Tag: podróż

¡Nuestro viaje: seis meses y medio en America del Sur!

MAP AMSUD 2

ESPAÑA

26.10.2015

0. Madrid

PERU

27.10.2015>12.01.2016

1. Lima

2. Huaraz – Cordillera Blanca (+ Lagunas Wilcacocha, Churup, 69 y Trek de Santa Cruz)

3. La Union

4. Huánuco

5. Oxapampa

6. Huancayo

7. Ayacucho

8. Abancay (+ Trek de Choquequirao, trek de Salkantay y Machu Picchu)

9. Cusco

10. Arequipa

11. Cabanaconde (+ trek de Colca cañon)

BOLIVIA

12.01>12.02.2016

12. Copacabana + Lago Titicaca + Isla del Sol

13. La Paz

14. Cochabamba

15. Villa Tunari

16. Aiquile

17. Sucre

18. Potosi + Cerro Rico

19. Uyuni

20. Salar de Uyuni

21. Sur Lípez & Reserva Natural de Fauna Andina EduardoAvaroa – “Flamenco”

CHILE

12.02>30.03.2016

22. San Pedro de Atacama

23. Antofagasta

24. Bahia Inglesia

25. La Serena

26. Valparaiso + Viña del Mar

27. Casablanca

28. Los Andes + Parque Andino Juncal

ARGENTINA

30.03>27.04.2016

29. Mendoza y Cerro Aconcagua

30. La Rioja

31. Salta

32. San Salvador de Jujuy

33. Quebrada de Humahuaca (Maimará, Purmamarca, Salinas Grandes, Tilcara, Humahuaca)

PARAGUAY

27.04>05.05.2016

34. Asunción

35. Ciudad del Este (+ Foz do Iguaçu, Brasil, + Cataratas del Iguazú, Argentina)

BRASIL

06>11.05.2016

36.São Paulo

MAROC

12>13.05.2016

37. Casablanca

 

Advertisements

La Rioja, una etapa hasta el norte argentino

05>10.04.2016

On quitte donc Mendoza pour rejoindre le nord-ouest de l’Argentine, dont on a entendu beaucoup de bien. Nos destinations sont les provinces de Salta et de Jujuy. La première, pour sa ville-capitale du même nom (Salta), la seconde pour ses paysages de montagnes colorées (vallée des 7 couleurs, des 14 couleurs, etc..). Marcos nous accompagne jusqu’au bus qui va nous déposer à un endroit en sortie de ville, qu’il a identifié comme ‘stratégique’ pour faire de l’autostop. En effet, on est vite pris par un premier chauffeur, prénomé Jonathan, qui nous dépose quelque-part sur l’itinéraire, avec déjà quelques bons 150km derrière nous. On s’est déjà éloigné de la cordillère, les paysages sont plats et agricoles, ou un peu désertiques par moments, et on ne voit que de ‘petites’ montagnes en fond d’horizon. Il y a deux routes principales qui mènent au nord: la 40 à l’ouest et la 10 + 38 à l’est. La 40 est peu utilisée car plus montagneuse et dangereuse, et la 38 ne se rejoint pas très facilement, via un parcours pas très direct et finalement peu fréquenté. On a d’abord cru que Jonathan nous avait lâchés sur la mauvaise route, puis on a compris qu’il n’en était rien, et que le passage vers la 38 est vraiment compliqué. Sur carte, ça parait simple, mais sur place, on se sent à 1000 lieues des grands axes…. Bref, après ce premier chauffeur, on a péniblement avancé de quelques km avec l’un ou l’autre, puis on a eu la chance de tomber sur un routier bolivien, qui nous a déposés en fin d’aprèm dans une toute petite ville, nommée Chepes. Là, soirée catastrophe: pluie, et vraiment personne sur la route. Nous n’étions même pas tout à fait sur de la route à prendre (la configuration des lieux était une peu bizarre…). Bref, voyant la nuit tomber, on s’est résignés à chercher un autre moyen de transport. Coup de bol, la ville est suffisament grande que pour avoir un terminal de bus. Il faudra cependant attendre 23h avant de pouvoir en prendre un à destination de La Rioja, la ville où notre couchsurfer Emmanuel nous attend. Vu le temps pluvieux et la faible probabilité de trouver un lieu pour planter la tente dans cette ville, on décide de prendre le bus et de confirmer notre venue pour le soir-même (la nuit…) à notre hôte. Il accepte de nous attendre jusque 2h du mat’ (on apprendra après qu’il vit très tard, donc in fine: no problemo!). On poireaute donc quelques heures dans une pompe à essence (où on a décidé d’acheter une carte d’Argentine! 😉 ) avant de prendre ce premier bus (de voyage) depuis la Bolivie, après plusieurs semaines en autostop continu au Chili et en Argentine.

Emmanuel nous reçoit donc chez lui aux petites heures, avec Martin, un autre couchsurfer qu’il reçevait en même-temps, qui lui, voyageait (et voyage toujours au moment où j’écris ces lignes) en vélo! On a passé de bons moments avec ces deux Argentins super sympas, on en a profité pour prendre du repos et aller à l’hôpital pour assurer le suivi du doigt cassé d’Agata. On a d’abord tenté, sur conseil d’Emmanuel, la filière d’hôpitaux publics, gratuits, où Agata a tout de suite pu faire une radio. Mais l’atmosphère vieillote et un peu je m’en-foutiste lui a rappelé les mauvais côtés des hôpitaux publics polonais. Si on ajoute à ça les chiens dans les couloirs…. on a vite filé vers une clinique privée pour la consulation et le diagnostic le lendemain!

La Rioja est une petite ville de près de 150.000 habitants. Pas très attractive ni courue à priori. Emmanuel se demandait un peu ce qu’on faisait là, comme si on n’avait rien trouvé de mieux à faire… On avait vu, avant de choisir cet endroit pour escale, des sites naturels assez intéressants, mais une fois sur place, on a appris que sans voiture, il n’y a aucun moyen pour y accéder, et qu’ils sont très éloignés de la ville. En Argentine, les provinces ont souvent les noms de leurs villes capitales. Mais les Argentins utilisent ce nom surtour pour désigner la province, et précisent -capitale quand il s’agit de la ville (La Rioja capitale dans ce cas-ci). Bref, pas mal de confusions sont possibles du coup… car on ne savait pas avant cela! 😉 Ces sites naturels à La Rioja, étaient en fait à près de 100km de La Rioja-Capitale, qu’on avait si péniblement rejointe…

Sinon notre petite balade en ville nous a quand-même permis d’assister à un défilé de police assez sympa, on a passé du temps dans un chouette parc avec Martin et Emmanuel, où on a eu beaucoup de mal à se détacher d’un sympathique et jeune chien qui nous suivait! (On lui a surtout empêché de se faire écraser par des bagnoles, dans le noir sur la grand-route, à ce jeune inconscient!). On a découvert ces arbres tout bizarres, avec un tronc formant une sorte de ‘panse’, les ‘Palos borrachos’. Et puis Emmanuel nous a fait découvrir ses délicieuses empanadas maison! Je ne parle pas beaucoup nourriture dans ce blog, mais il faut savoir que l’empanada est une spécialité d’Amérique du Sud, que l’on a retrouvé dans tous les pays visités. Au Pérou, c’est loin d’être le top, mais au plus on descend, au plus les saveurs sont riches! Donc c’est au Chili et en Argentine que l’on a dégusté les meilleures. Il s’agit de ppéparations passées à la friture, à base d’une pâte fourrée de diverses mets (viande, poulet, fruits de mer, etc…). Muy rico!

Salar Uyuni & Sur Lípez

(Version française tout à la fin du sujet, après les photos!)

IMG_2268

10.02.2016

Salar de Uyuni to pozostałość po wyschniętym słonym jeziorze na południu Boliwii. Jezioro położone jest na Boliwijskim Alti Plano na wysokości 3653 m i jest największym solniskiem świata. Z Uyuni wybraliśmy najtańsze biuro które organizuje dżipa i kierowce po czym zdecydowaliśmy się na opcję 3 dniową. Ze względu na obchody karnawału początek naszej wyprawy został zaplanowany na „pojutrze”:) Jakoż, że zima w tym regionie się zbliża Salar pokryte jest 10 centymetrami wody co tworzy niesamowite widoki perfekcyjnie symetryczne dzięki odbiciu na powierzchni tafli wody. Droga do Ujuni jest bardzo wyboista i w większości zalana wodą. Naszym pierwszym postojem był Hotel de Sal położony w centralnej części Salar. W hotelu mieliśmy czas na podziwianie jeziora, niestety nie trafiliśmy z pogodą i jezioro jak to każde duże jezioro, przypominało morze, po obiedzie po wyjściu z jadalni stanął przed nami niesamowity widok na z jednej strony czarne deszczowe chmury z drugiej perfekcyjne niebieskie niebo, efekt lustra doskonały. Jezioro zachwyca, jest gigantyczne, będąc w jego centrum zdaje się nieskończone. Po Uyuni zwiedziliśmy cmentarzysko pociągów położone niedaleko miasteczka Uyuni. Po tylu emocjach dzień dobiegał końca i udaliśmy się w stronę naszego noclegu w małej wiosce Culpina, na drodze zatrzymaliśmy się zobaczyć kościół w wiosce San Cristobal.

Po więcej zdjęć zapraszam na: agawalorek.wordpress.com

 

11.02.2016

Po miłym wieczorze w towarzystwie 4 podróżników, pary z Brazylii i dwóch Koreańczyków, i dobrej nocy wyruszyliśmy w stronę wulkanu Ollague, liczne słone jeziora zamieszkane prze niezliczone flamingi, pustynie, która każda posiada swoją charakterystykę, piaszczyste, ze skałami wulkanicznymi i gigantycznymi porozrzucanymi kamieniami są jednym z najpiękniejszych pejzaży jakie można sobie wymarzyć. Jednym z najbardziej znanych punktów pustyni boliwijskiej jest Arbol de Piedra i Laguny Colorada, z których jedna jest czerwona! Dzień mija szybko a my jesteśmy coraz bliżej granicy z Czile, wspaniała grupa podróżników z dżipa i sympatyczny kierowca sprawiły, iż nie mieliśmy ochoty na przekroczenie granicy następnego dnia. Nasza grupa porozumiewała się z Diego (kierowcą) po hiszpańsku, jeden Koreańczyk porozumiewał się po angielsku, drugi tylko po koreańsku, Brazylijczycy po hiszpańsku i angielsku i do tego my. Większość rozmów więc odbywała się w mieszance angielskiego i hiszpańskiego. Po całym dniu wrażeń udaliśmy się do kolejnego hostelu.

12.02.2016

Trzeci dzień zaczął się bardzo wcześnie ze względu na czas dojazdu do Gejzerów „Sol de Mañana”, które robią największe wrażenie w czasie wschodu słońca. Po gejzerach zatrzymujemy się przy “laguna Verde” zielonym jeziorze i podziwiamy widok na położony na granicy Czilijsko Boliwijskiej Wulkan Licancabur. Po trzech dniach wrażeń, zmiany klimatu z wilgotnego na pustynny i wspaniałych nowych znajomościach wraz z Matthieu udaliśmy się na granicę. Granica w tym miejscu jest po środku pustyni, nie ma na niej nic poza kilkoma samochodami i małym pomieszczeniu dla “migración” Boliwijskigo. Na pieczątke wjazdu do Czile trzeba jeszcze troche poczekać, można ją otrzymać dopiero w San Pedro de Atacama. Tak zaczęłą się nasza przygoda z jedną z największych pustyń świata, Atacama.

 

(version française)

Excursion 4×4 Sud-Bolivienne : Salar de Uyuni & Sur Lípez

>>> n’hésitez surtout pas à aller voir les autres photos d’Agata, plus neutres (sans nos tronches dessus), voire complètement abstraites dans ce cas-ci, et plus “artistiques” sur son blog photo:

https://agawalorek.wordpress.com/2016/03/06/uyuni-bolivia/

10>12.02.2016

Dia 1

10.02.2016

Après avoir commencé par voir un musée de sel, qui n’a de musée que le nom (on y expose des espèces de sculptures en sel, qui n’ont de sculpture que la prétendue dénomination….), au milieu d’une zone marchande truffée d’échoppes de souvenirs pour touristes située au milieu de nulle part à l’approche du Salar, on sent venir d’emtrée de jeu l’aspect toutristico-touristique de l’enroit, ce qui n’est pas pour nous rassurer. Ensuite, cap sur le salar, avec un ciel qui grisonne de plus en plus… pas de bol, on croyait ce matin qu’il allait faire beau, mais Diego, notre sympathique chauffeur, nous affirme le contraire…. On savait que, vu la saison et les pluies récentes, on ne peut pas parcourir le salar tel que prévu. On ne peut pas y entrer en profondeur, ni le traverser, car il est inondé (ce qui est normal une partie de l’année), mais en ce moment, l’épaisseur de l’eau est trop importante que pour permettre aux 4X4 de franchir certaines zones. On s’arrêtera donc à l’Hostal de Sal, où on va manger, puis on fera demi-tour. Sous eau, c’est assez étonnant, mais la surface de sel apparait grise et pas blanche, et l’eau trouble nous donne un effet de surface de neige ‘sale’ en pleine fonte… Pas top donc, bien loin de ce à quoi on s’attendait. Ciel gris, un peu de pluie, rien de magique ni féérique, bref pas de bol…. Après quelques minutes, il est déjà temps de rentrer dans le bâtiment (construit en blocs de sel!) pour manger et faire un peu plus connaissance avec nos deux condisciples Coréens et notre chauffeur Diego. On aura de toute façon le temps de re-profiter de la vue sur la salar après le repas, mais tout est un peu minuté, il y a beaucoup de groupes et de touristes….

Fin de repas, on repointe le nez dehors, et là, coup de bol, la tendence s’inverse: alors qu’on déchantait tous à cette vision de ciel gris pluvieux et de surface salée à l’effet de lac gelé entrain de dégeler, voilà qu’on se retrouve subitement dans une situation météorologique intermédiaire, ciel gris (presque noir) d’un côté, ciel clair de l’autre, et surtout, surface d’eau complètement calmée, lisse telle un miroir infini. On se retrouve donc tout d’un coup “autre-part”, dans un lieu improbable et irréel, ou le paysage, les nuages, et tout ce qui passe dans le champs de vision (Jeeps, touristes) se reflète à l’endroit/à l’envers jusqu’à l’infini. La ligne d’horizon a disparu, les choses semblent flotter dans un univers immatériel…. Moment unique dans un lieu unique, tout le monde s’amuse à prendre des photos insolites!

Ensuite, retour sur terre, l’horloge nous a rattrappés, il est temps d’aller voir le cimetière de locomotives, et cette fois-ci, la pluie et l’humidité n’ont pas rendu le lieu plus magique qu’il ne peut l’être par beau temps… Ca reste cependant sympa de voir ces trains de vieilles locos ainsi figées à jamais, à la queue leu-leu! Ensuite, on prend des routes (pistes?) vers le sud, pour se rendre dans un petit hostal situé dans un village un peu perdu (à Culpina), mais somme-toute assez sympa… les lamas y gambadent tranquillement!

Dia 2

11.02.2016

On démarre raisonnablement le matin pour rejoindre le parcours initial, dont on avait du s’éloigner faute de pouvoir traverser le salar. Cap sur l’ouest donc, jusqu’à cette route qui nous mèrera jusqu’à la frontière chilienne le lendemain. On rejoint celle-ci (la route) à hauteur du volcan Ollague, qui se cache un petit peu dans les nuages. Les routes se transforment en pistes, le 4×4 était bien nécessaire! Ensuite, un enchainement de lieux tous plus extraordinaires les uns que les autres. Le paysage devint de plus en plus désertique, sur fond de montagmes, souvent volcaniques, tout en étant jalonné de nombreux lacs, dont certains, comme leurs noms l’expriment souvent, possèdent des caractéristiques particulières (lac salé, coloré, fréquenté par des flamands roses), etc…. On croise aussi des zones plus rocheuses avec des érosions particulières, qui font apparaitre des statues de pierre naturelles, tel ‘El Condor’. Plus ou moins dans l’ordre, on aura vu: les lagunas (lacs) Cañapa, Chiarkota, Hedionda, Cachi, et Khara.

On entre ensuite dans la ‘reserva nacional de fauna andina Eduardo Avaroa “Flamenco” ‘, on s’arrête au pied de ‘El Arbol de piedra’, un rocher auquel l’érosion a conféré une forme d’arbre, et on se pose enfin dans un ultime hostal au bord de la ‘Laguna colorada’, lac dont l’eau est de couleur rouge, en raison de la présence de minéraux, algues, etc… et on s’endort pour une courte nuit après une journée bien remplie lors delaquelle on en a eu plein la vue, et au terme de laquelle on aura finalement vu la célébrissimme ‘Croix du Sud’, tant la nuit noire fait briller les étoiles et scintiller la voie lactée dans ce ciel si éloigné des villes et des lumières!

Dia 3

12.02.2016

Dernier jour, on se lève tôt, très tôt! On va voir ‘los Geyseres del Sol de Mañana‘, avec lever de soleil en arrière-plan. Donc debout à 4h du mat, et on monte vite fait dans la voiture, qui s’aventure sur les pistes dans le noir (avec les phares quand-même hein, bien qu’on soit en Bolivie!). Spectacle superbe, les geysers sont impressionnants, beaucoup plus grands que ceux vu dans le Cañon del Colca. Colonnes de fumées de plus de 30m de haut, odeur de souffre, eaux bouillonnante dans ces trous qui se juxtaposent l’un à côté de l’autre sur la croûte terrestre….

Etape suivante, à Polkes, au Bord du Salar de Chalviri, qui en réalité est encore un lac, en ce moment du moins: on plonge tous dans un bain thermal, 36°, pendant que Diego nous organise le petit déj! On approche du Chili, en traversant le ‘Désert de Dali’, avec ces grosses pierres qui lui donnent un aspect semlable aux paysages présents dans l’oeuvre du célèbre peintre espagnol. On commence à aperçevoir l’énorme (et splendide) volcan Licancabur, qui fait frontière avec le Chili. Au pied de celui-ci, un ultime lac, la ‘Laguna verde’, qui n’est malheureusement pas de couleur verte en cette saison. Pas grave, il y a encore de chouettes flamands roses qui s’y promènent.

A la frontière chilienne, on rejoint le bus qui va nous conduire a San Pedro de Atacama, au Chili donc. Mais avant, petit passage au poste bolivien de la ‘micración’: cool, on doit payer pour sortir de Bolivie…. Et puis, on salue nos compères, qui remontent tous à Uyuni, en leur lèguant nos dernières feuilles de coca, vu qu’elles sont prohibées au Chili. On sait qu’on reverra Adriana et Caio, le couple brésilien, à Sao Paulo avant d’embarquer pour l’Europe, et les autres, on restera tant que possible en contact avec eux, on a quand-même formé une belle équipe sympa durant ces trois jours.

Potosi

04/08.02.2016

Potosi

Po Sucre nastał czas na Potosi, jedne z najwyżej położonych miast świata 4 090m n.p.m. By dojechać do Potosi niestety kolejny raz musieliśmy przedostać się przez dwa bloqueo, jedno zaraz za Sucre, drugie przed niezwykłym Potosi. Nad miastem dominuje majestatyczna “cerro rico” (bogata góra) 4825 m, która w swoim wnętrzu kryje największe złoża srebra na świecie! Wjeżdżając do miasta podziwiać je można w całej okazałości. Potosi w czasie swojej świetności w szesnastym i siedemnastym wieku było jednym z najszybciej rozwijających się, bogatych i dużych miast świata. W Europie znane było jako mistyczne miasto wszystkich bogactw, i nic w tym dziwnego, całe srebro wydobyte w minach Cerro Rico znajdowało swoją drogę do Hiszpanii.

Miasto:

W mieście karnawał trwa, dzieci, młodzież i dorośli oblewają się wodą, liczba latających balonów napełnionych wodą jest tak duża, że zapomnieć można o powrocie do hostelu suchą nogą. Mieszkańcy są bardzo sympatyczni, zaczepiają, zagadują i słono oblewają:) Potosi jest miastem pełnym urokliwych zaułków, mercados i ciężko pracujących ludzi.

06.02.2016

Cerro Rico

W ciemnych kopalniach „la montaña qui come hombres” (góra zjadająca mężczyzn) pracowali jedynie autochtoni i niewolnicy przywiezieni tu z krajów Afryki. Indianie pracowali na zasadzie prawa Mit’a, przymusowej pracy, każdy dorosły mężczyzna (od 16 roku życia) musiał pracować 4 miesiące dla konkwistadorów. Pracę wykonywano cały dzień i noc bez wychodzenia z kopalni, liście koki dawały większą odporność na zmęczenie i głód. Jednocześnie całe zaopatrzenie kupowane tylko u Hiszpanów zadłużało pracownika, w konsekwencji mężczyzna musiał odpracowywać swój dług, jeżeli umarł ta odpowiedzialność przechodziła na jego dzieci. Z prawem Mit’a Indiańskie społeczności traciły zdolnych do pracy w agrykulturze mężczyzn, a duża część ludności umierała z powodu chorób przywiezionych ze starego kontynentu, wiele rodzin zdecydowała się również na opuszczenie regionu Potosi by ustrzec się przed przymusową pracą. Wraz z brakiem męskiej siły roboczej lokalnym ludnością brakowało pożywienia, a głód szerzył się w całym regonie najbogatszego w srebro miasta świata. Od początku istnienia kopalń w Cerro Rico zmarło w nich ponad 8 milionów ludzi, a każdego tygodnia liczba ta rośnie o kolejnych kilku. Mieliśmy szczęście i znaleźliśmy biuro w którym cały personel to kilku byłych pracowników kopalń. Nasz miał 16 lat gdy zaczął pracować w kopalniach, można spotkać pracowników mających jedynie 13/14 lat. Warunki pracy są… żadne, nie ma wentylacji, tunele powstają w sposób dowolny, każdy może pójść i zacząć kopać, wysadzać, dynamit dostępny jest w małych sklepach górniczych w całym mieście. W efekcie w 2011 roku szczyt góry zapadł się, by zapobiec dalszym szkodą czubek pokryty został lekkim betonem, który utrzymuję górę w całości. Teraz rząd zakazał drążenia tuneli na dużej wysokości, i zapowiedział ograniczenia w wydobywaniu kruszcu, jednakże w mieście nie ma pracy, i pracownicy omijają przepisy drążąc w górę od środka góry, i pracując więcej godzin. W tunelach mieliśmy okazje zobaczyć jak wygląda praca górnika, bez tlenu, na wysokości, bez maski i światła mężczyźni umierają przed 50, jeżeli nie zginą w wypadku, lub choroby alkoholowej. Nasi przewodnicy mieli dużo szczęścia zmieniając zawód, teraz szykują dynamit byśmy mogli poczuć na własnej skórze co to jest wybuch w zamkniętym tunelu. Wyjście do Cerro Rico jest czymś co zmienia na całe życie.

07.02.2016 Szczyt Cerro Rico

Po jednodniowej wyprawie w głąb góry zjadającej mężczyzn postanowiliśmy zdobyć jej popękany szczyt. Colectivo zawiozło nas pod Cerro Rico a marsz zaczął się od zabudowań kopalni i rozsianych małych domków górników. Kolory góry są bardzo intensywne od żółci do czerwieni. Mieszkańcy patrzą na nas z zaciekawieniem, normalnie gringo nie przychodzą tu sami. Większość mężczyzn napotkanych na drodze jest pijana lub pije. Pracownik Cerro Rico na dzień spożywa 2 worki liści koki, w autobusie, mercado i centrum miasta poznać ich można po wypchanych polikach, natomiast w wolnym czasie…. jak i w pracy pije, pije dużo, pije mocny alkohol, pije… Po wejściu na ponad 4600 metrów zabudowania kończą się, wejścia do kopani robią się rzadsze, a podejście robi się trudniejsze. Widoki ze złamanego szczytu na miasto i kopalnie rozciągają się na każdą stronę. Kolory ochry, żółci i czerwieni dominują w krajobrazie.

Sucre, La ciudad blanca numer dwa

Bloqueo

Nagle autobus się zatrzymał przed nami długa kolejka samochodów, trafiło i na nas. Wszyscy, którzy odwiedzili Boliwię znają bloqueo, na nas trafiło narodowe bloqueo około 6 dniowe (w niektórych partiach państwa trwało dłużej). Bloqueo jest to blokada wyjazdów i wjazdów do wszystkich miast Boliwii przez w naszym przypadku kierowców ciężarówek. Taki rodzaj strajku czasami przeobraża się w pełną przemocy demonstrację, my mieliśmy szczęście i mogliśmy całą blokadę przejść bezpiecznie pieszo, około 2 godziny marszu, następnie zatrzymuje się jakieś trufis (taksówkę która funkcjonuje jak autobus), combi lub autobus i można kontynuować ostatni kawałek dojazdu do miasta. Kierowcy zablokowali wszystkie dojazdy do miast ponieważ prezydent Evo Morales zapowiedział podwyższenie podatków (w tej chwili kierowcy w Boliwii prawie ich nie płacą), chwila o tyle jest ważna, że karnawał zbliżał się wielkimi krokami, a największe obchody karnawału w Oruro stanęły po znakiem zapytaniem, co więcej zbliżające się referendum dotyczące zmiany konstytucji wywierało dodatkowy nacisk na władzę żeby sprawę zakończyć jak najszybciej.

 

31.01-04.02.2016

Sucre

01.02.16

Sucre

Miasto leży w Kordylierze Centralnej na wysokości 2700 m i jest stolicą konstytucjonalną Boliwii. W czasie panowania Hiszpanów miasto nazywał się La Plata jednakże po wyzwoleniu Boliwii nazwę tę zmieniono na Sucre, na cześć generała Antonio Jose de Sucre charyzmatycznego Wenezuelskiego przywódcy walk z wojskami kolonizatorów w bitwie pod Ayacucho. Sucre jest miastem turystycznym wpisanym na listę UNESCO dzięki zachowanym, pomalowanym na biało zabudowaniom z XVIII i XIX wieku. Mieszkała w nim elita kolonialnej Boliwii a srebro i pieniądze wędrowały tu z położonego na południe górniczego miasta Potosi. Udało nam się znaleźć tani hostel niedaleko Mercado Central. No i jak mówią pech chodzi w parach i zniknęły nam z pokoju dolary i euro, według policji standardowe działanie recepcjonistki. Część banknotów została ocalona ponieważ złodziej zazwyczaj nie chce żeby zorientować się, iż zostało się okradzionym, pierwsze banknoty które widać przez saszetkę zostały, a reszta zmieniła właściciela. Miasto jest urocze, plac centralny i małe pomalowane na biało uliczki zachęcają żeby się w nich zgubić, ale nie jest to Arequipa której tytuł la ciuda blanca naprawdę się należy (biała farba to nie biały kamień wulkaniczny).

Z miasta wyjechaliśmy trufim które odstawiło nas pod bloqueo, kilka godzin marszu przez lokale wioski i po drugiej stronie blokady czekał na nas stopniowo zapełniający się autobus jadący w stronę bloqueo pod Potosi.

02.02.16

03.02.16

Aiquile, droga do Sucre

30.01.2016

Do Aiquile trafiliśmy przez przypadek, czkając na autobus z Villa Tunari zapytaliśmy o alternatywne drogi do Sucre i zaproponowano nam combi które jedzie małą drogą do następnego miasteczka, właśnie Aiquile, w którym postanowiliśmy spędzić noc. Droga okazała się przepiękna, była to jedna z najwygodniejszych podróży jakiej do tej pory zaznaliśmy a góry, alto plano i dżungla zapewniały urozmaicone widoki. Aiquile jest bardzo małym czystym miasteczkiem, ludzie są uśmiechnięci i bardzo przyjaźni a festywna atmosfera karnawału zachęca do wyjścia na ulice. Z niego już tylko 2 godziny by dojechać do Ciudad Blanca.